Yıllar sonra, diyebileceğim yıllar geldi

Aşkı yaşadığım gökyüzüne, şimdi yerden bakıyorum

Üsküdar’dan Edirne’ye selâm gönderiyorum.

Sana baktığım gözlerim, içre saf sevgim

Nerede şimdi o ilk gençliğim…

Sen beni öldürdün

Mezarıma toprağı

Soluğuma nefesi ve gönlüme sevgiyi

Çok gördün, öldüm!

Yüzümde çizgiler yokmuş

Mâzi olmuş geçen günler

Hayattayken girmişim sırât’a

Şimdi ayaklarım, gönlüm yanık

Vah! Ah bana ne yazık!

Dün gece, tam da üçüncü sene

Bir sokağın kıyısında sen belirdin

Sen belirdin sandım

Aklım, kalbim çıktı

Korkumdan şehrimi yakacaktım.

Üsküdar’ın suçu yok!

Bir o dost bana

Evim kahraman

Yuva oldu her ân

Üsküdar’ın suçu yok

Bu benim savaşım

Galibi de, düşmanı da yok!

Sakalının tanelerini saymışım

Kirpiklerin ıslanınca, Allah’ından dahası

Dahasına kucak açmışım

Şu zaman olmuş, kağıda karalamışım

Seni sevdiğimden değil, sende bittiğimden.

Bir kışın ortası, Şubat’ın sonu

Otogarda akıttığım yaşları hatırlıyorum

Edirne mi? İzmir mi?

Hiç bu kader değişmez mi?

Benim çiseleyen gözyaşım kendi gözüme

Henüz daha tekrar kazanamadığım sevgime

And olsun kendime, üzmem onu böylesine

Ben âşık değil, esirmişim geçmişime.