Izdırap caddesinde yürümekteyim

Arkamda birileri var veyahut

Veyahut ben delirmekteyim

Etrafa hızlıca bakınıyorum

Köşede bir bakkal 

Bakkal, çırağına sesleniyor

Sağım solum perişan

Aman Yarabbi! Bir ceset görüyorum

Şarkılar çalıyorken zihnimde

Tüylerim dikiliyor ve çakılıyorum yere çivilenmişcesine

Ölmüş diyorum bendeniz kendi kendime

Ölene ne yapılırdı, hatırlayamıyorum

En son kim öldü silindi şuurumdan

Doğru ki dostum atlamıştı uçurumdan

Yürekleri hoplatan bir gümbürtü işitiyorum 

Bu defa arkama dönüyorum 

Tüm şehir sarsılmış 

Devletler arası bir savaş 

Bombalar yağıyor molozların içine 

Cenkin kurbanı sade vatandaş

Mazideymiş toprak sevdası diyorum

Ne vakit ki aldı huriler kahramanlığın yerini

O gün bugündür mertlik terk eyledi hislerini

Tüm insanlık dert yüklü

Gülen yüz bulmak zor mevhum

Gözler benim mi üzerimde ne

Veyahut paronayaya kapıldım yine

Şiirlerimi yazan kalemim

Bir mürekkepten mükerrer değil 

Yukarıda dolaşıyor sahibim

Bir bedenden ibaret değil 

Her yan ibadetgâh 

Her yan ordugâh

Kinim ve kibirim denizlerimden taşıyor

Ey Mansur: En’el-Hak!

Varlığın varlığımda can buluyor

Sorgular bizatım bu evren-i hakikati

Bulmak ister tüm gerçeğin içinde seni

Geveler mısraları korkuyla kaybetmekten

Bir piyon şaha kafa tutmuş ölmek ister

Alevlerin içinde nûra küfreder

Bir af dile piyade

Yüzünü yere sür hele

Elbet bağışlar seni de…

Kula kulluk ettiren mi

Canı gönülden sevdiren mi

Alnı yere koyduran mı

Dizini otağda kırdıran mı

Hepsi aynı varlık 

Teklik tek doğruluk 

Aracı yoktur inancımda

Hak dini birlik

Sokaklar diyorum efendi hazretleri 

Caddeler çok ıssız 

Kimisi felsefe yapar, kimisi dini satar

Ey cenneti paraya veren papazım

Vaazında yancılık eden imamım

Ben sizden değilim, kendimi bilirim

Ey Mansur: En’el-Hak

Ben Tanrıça’yım derim

Alemleri Tanrı’mın önüne sererim.