Meltemler naifliğiyle dansa kaldırıyor beni 

Salınıyorum bulutlar üstünde yürürmüşcesine 

Erkekçe; kadınımı göğüslermişcesine

Kadınca; erkeğimi şevkatle okşarmışcasına

Saç tellerini teker teker sayarmışcasına

Ne diyorum, yine kafiyelerle oynuyorum 

Zihnimde bir kadın ve bir erkek yaratmışım 

İkisinin kavgalarını izliyorum

Sezgiler ezgileşip sevgili oluyor

Ben mi

Ben her zaman ki gibi

Evrene meydan okurcasına sanki

Herkesi izliyor, ne yaptıklarını  biliyor

Sigaramı yakıyor, kadehimi dolduruyorum

Artık sahil kenarlarına değil ağaçlık köşelere

Veya bir nehir kıyısına bambaşka yerlere

Yeni defter ve kalemlerle gidiyorum

Makber derken mâzime

Evvelle boğmuşken ahirime

Umutsuzca bakıveriyorum halime

Duygu, beklenti veya bir dirhem sevgi

İçimde bulamıyorum 

Bu dünyanın oyuncusuyum

“Tiyatro bitti: Beklemeye lüzum görmüyorum.”